مایورکا فقط در این چهار ویژگی خلاصه نمیشود. آنچه هنگام قدمزدن بیش از همه به چشم میآید، میدانهای کوچک و فضاهای عمومی زنده است؛ مکانهایی برای نشستن، گفتوگو، بازی کودکان، حضور سالمندان و فعالیت کافهها. در چنین فضایی، پیادهروی فقط عبور از یک نقطه به نقطه دیگر نیست. عابر، همزمان شهر و منظر را تجربه میکند؛ راه میرود، مکث میکند، میبیند و با محیط ارتباط برقرار میکند.
پالما شهری در مرز میان تاریخ، دریا، گردشگری و زندگی روزمره؛ شهری که هنوز در بسیاری از فضاهایش میتوان مکان را از ارتفاع چشم عابر تجربه کرد. اما این تعادل دائمی نیست. مایورکا نیز مانند بسیاری از مقصدهای گردشگری جهان در معرض فشار سرمایه، افزایش قیمت مسکن و گردشگری انبوه قرار دارد. بنابراین آنچه امروز در این جزیره میبینیم، نه یک پایان موفق، بلکه یک فرآیند مداوم مراقبت، تنظیم و تصمیمگیری است.
در بسیاری از پروژههایی که با عنوان «دسترسپذیرسازی» اجرا میشوند، توجه اصلی به هندسه و اتصال کالبدی است. مسیر باید پیوسته باشد، رمپ ساخته شود، جدول اصلاح شود و ایستگاه به شبکه متصل گردد. همه اینها ضروریاند، اما به نظر می رسد که کافی نیستند.
